W trakcie naszych wycieczek dużą uwagę przywiązujemy do kulinariów. Chcemy, by turyści mogli poznać kraj również od tej strony. Dlatego, w miarę możliwości, unikamy hotelowego jedzenia, szukamy dobrych restauracji. Kolacje wzbogacamy o miejscowe trunki i folklorystyczne występy (muzyka i tańce). Kto był na naszej wycieczce, ten wie. Kto jeszcze nie, powinien spróbować!

Więcej informacji o standardzie naszych wycieczek, również w kwestii posiłków, dowiedzą się Państwo z OPINII Turystów.

Bywa, że zapewnienie tego typu atrakcji wcale nie jest łatwe. W wielu miejscach, tam, gdzie rozwinęła się turystyka masowa, najchętniej wrzuca się wycieczkę w schematyczne rozwiązania. Proste, w miarę dobrze działające i… dalekie od tego, czego warto by doświadczyć. Czasem trzeba się natrudzić, by znaleźć i zorganizować coś wyjątkowego. Dobrym przykładem jest Gruzja. Powszechnie znana z dobrej kuchni i wina, coraz częściej gubi wyjątkowy standard. Dla przykładu, w restauracjach w Tbilisi łatwiej o fabryczne wino w butelkach, niż prawdziwe gruzińskie „tetri” z kwewri (więcej o tym tu: Gruzja – ojczyzna wina).

Wędzony omul bajkalski. Stragan na bazarze w Listwiance

W zasadzie nie ma znaczenia, Iran, Etiopia, Mołdawia, Białoruś czy Podlasie, szukamy lokalnych specjałów. Podobnie nad Bajkałem. W pierwszej kolejności coś typowo regionalnego.

Omul bajkalski. Ryba z rodziny łososiowatych, gatunek endemiczny. W kilku postaciach. Najbardziej popularne są omule wędzone, w dwóch wariantach, na ciepło i na zimno. Zna to chyba każdy, kto był nad Bajkałem. Ryby wyłożone są na wielu straganach. Wypoczywający tu Rosjanie robią to tak:  kupują je ze straganu, idą na plażę i jedzą zapijając piwem lub czymś mocniejszym. Więc i my tak próbujemy, przynajmniej raz, żeby zadośćuczynić miejscowym obyczajom.

Sagudaj

Mnie najbardziej odpowiada omul surowy. Pokrojony na niewielki kawałki, obtłuczony w garnku razem z solą i dużą ilością pieprzu. Do tego trochę cebuli. Taka potrawa nazywa się sagudaj (cагудай). Najłatwiej porównać ją do polskiego śledzika, ale sagudaj jest delikatniejszy i przyjemniejszy w smaku.

Oczywiście, jeśli jesteśmy przy rybach, to koniecznie ucha, czyli zupa rybna. Do spróbowania w różnych postaciach, od tej gotowanej w prostych warunkach, na ognisku nad brzegiem Bajkału, po uchę w dobrej restauracji. No i, rzecz jasna, także gołomianka, oryginalna bajkalska rybka. Mała i wyjątkowa, składa się w większości z tłuszczu. Do zjedzenia wędzona.

Ucha z ogniska, Olchon

Z zup, poza uchą, klasyczną solanką i barszczem, mamy do wyboru bardziej oryginalne dania kuchni buriackiej i mongolskiej. Wart spróbowania jest buchlor, rosół z kawałkiem mięsa z kością, najlepszy na baraninie. W wielu miejscach spotkać można dania jednogarnkowe, ładnie podane w ceramicznych naczyniach. Składają się na nie kawałki mięsa z warzywami. Twórczo wpisywane do menu, jako „obiad Czyngis-chana” albo „kolacja Mongoła”.

Nadbajkalską klasyką są pozy, zwane inaczej buzami. Z całą pewnością zainteresują miłośników gruzińskich chinkali, bo są do nich podobne. Mięsny, dobrze przyprawiony farsz (wieprzowy, wołowy lub barani) w czymś w rodzaju pieroga. W środku jest pyszny rosół, który trzeba wysiorbać. Je się oczywiście rękoma.

Pozy (buzy)

Kuchnia nad Bajkałem jest połączeniem kilku tradycji. Składają się na nią potrawy rosyjskie, buriackie i mongolskie. Z tych ostatnich polecam koninę. Może być stek albo zupa na koninie. W kuchni mongolskiej znajdziemy też pyszne dania z baraniny.

Jeśli chodzi o trunki, to warto spróbować czegoś bardzo specyficznego. To tarasun (тарасун), czyli samogon z mleka! Specjalność Buriatów i Mongołów. Smak i zapach wyjątkowy. Na tyle, że degustacja rzadko kiedy wychodzi poza lekkie umoczenie ust.

Tarasun

Wielu Polaków docierających w ten daleki region zna jeszcze jeden smak. Ten z domowej kuchni ojca Karola z Wierszyny. Wieś ta jest małą oazą polskości w ogromie Syberii. Żyją tu potomkowie Polaków, którzy przybyli w okolice Bajkału na początku XX wieku. Ojciec Karol mieszka tam od ośmiu lat, przyjechał, by opiekować się miejscową parafią. Pomiędzy klasycznymi obowiązkami proboszcza, przyjmuje jeszcze gości z Polski. Gości i dobrze karmi!

Wycieczka: Bajkał, marzenie podróżników!

Tekst i zdjęcia: Krzysztof Matys

Zapisz